پرواز با تیر و کمان کودکی‌امدر کوچه باغ‌های قدیمیو در انبوه درختان باران خوردهسینه گنجشکی را نشانه گرفته بودمکه دلبسته‌ی تو شدمگنجشک بر شانه‌ام نشستو منشکارچی ماهری شدماز آن پسهرگز به شکار پرنده‌ای نرفتمهر وقت دلتنگمآواز می‌خوانمپرنده می‌آید، پرنده می‌نشیند، پرنده را می‌بویم، پرنده را می‌بوسم، پرنده...

و دریغا بر منچگونه فراموش می شود سبدها وسفره هایی کهسالهاست نه سیب را می شناسند و نه مهربانی راو دریغا بر منچه لال و بی برگ و بار پیر می شومدر این سوی دیوارهایی که از مندزدیده اند سیب راو جانمایه سرودهای جوانی راو دیگر جوان نمی شومنه به وعده این بهاری که آمده استو نه به وعده آن شکوفه های نو شکسته Ad...

[unable to retrieve full-text content]من از شب حرف می زنم من از نهایت تاریکی و از نهایت شب حرف میزنم اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور و یک دریچه... که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم...

"کوچ از خود.." تو از آن دشت خشک تشنه روزی کوچ کردی و اشک من تو را بدرود گفت غم این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برد تو با خون و عرق ،این جنگل پژمرده را رنگ و رمق داد تو با دست تهی با آن همه توفان بنیاد کن در افتادی تو را کوچیدن از آن خاک ، دل بر

[unable to retrieve full-text content]بارها گفته ام تو که نیستی این شهر بهار نداردباغ نداردبهار نارنج نداردو آدم اگر دلش بگیرددردش را به کدام پنجره بگویدکه دهانش پیش هر غریبه ای باز نشود.. لیلا کردبچه

این ماه شهريورترين ماهِ من استدلهره ي دیدار كه هيچفكر نشستن در کنار همبي تابم مي كنددست هايت را به من بدهاز ما تا پاييزهمين چند روز باقیست...